MIJN VERHAAL
Het onverwachte telefoontje.
Donderdag 16-6-2022 werd ik gebeld met het nieuws wat geen enkele ouder zou moeten krijgen.
"U spreekt met de politie, uw zoon heeft een ongeluk gehad, wij staan bij u thuis. Kom nu naar huis en wij brengen u NU naar Maastricht UMC"
We waren nog hoopvol. Er hadden zich binnen de familie, immers twee dezelfde soorten ongelukken en bijkomende verwondingen plaatsgevonden, beide met goede afloop.
De omstanders en artsen hebben allemaal gestreden, maar tijdens de operatie werd het duidelijk, hier komt Kealan niet meer van terug.
Bijna een week lang is er samen met iedereen die met ons meeleefde, alles op alles gezet om voor hem het mooiste afscheid ooit te verwezenlijken. Alles wat we bedacht kregen, werd hoe dan ook uitgevoerd.
Ondanks het zware verlies wordt je geconfronteerd met het feit dat het leven kort is. NU leven en niks meer uitstellen is het motto sindsdien. Als gezin ondernemen we het onbekende, doen leuke dingen en genieten van iedere dag en nemen Kealan in gedachten overal mee naartoe. Het voelt goed om positief in het leven te blijven staan. Gedane zaken nemen geen keer. We kunnen niks meer aan de situatie veranderen en in het verdriet blijven hangen is dan ook zeker geen optie. Tuurlijk, wij rouwen, wij huilen maar we blijven ook lachen en genieten!
Het voelde alsof hij weer bij me was
Een aantal jaren geleden had ik al wat sieraden aangeschaft om de as van mijn zusje in te verwerken. Op het moment dat ik er klaar voor was kwam ik erachter dat we in blijde verwachting waren van onze Thei. Maar omdat het verwerken van resin niet geheel zonder risico is, heb ik alle spullen weggezet en zoals met veel spullen gebeurt, uit 't zicht, uit het hart.
Toen de urn van Kealan thuis kwam, schoot de gedachte van de set in mijn hoofd en ben ik meteen aan de slag gegaan. Toen ik het sieraad eenmaal om had, voelde ik me weer compleet.
Hier en op dat moment onstond mijn passie. om anderen te steunen in het verwerken van het verlies van hun dierbare.
Anita Kuijpers